Artyści 15 edycji Enter Enea Festival – dowiedzcie się więcej:

 Blu/Bry

Skład:
Jan Kusz – saksofony
Tomasz Kusz – trąbka 

Jakub Letkiewicz – fortepian
Franciszek Wicke – gitara basowa, kontrabas 

Stanisław Banyś – perkusja 

Blu/Bry, polski kwintet jazzowy osadzony w Danii. W ich muzyce słychać́ wpływy nowoczesnego jazzu, folku ale również muzyki klasycznej i elektronicznej.Blu/Bry to młody, bo założony w 2021 roku zespół, który aktywnie koncertuje na scenie europejskiej, zdobywając nie tylko popularność, ale i liczne nagrody. Rok 2025 przyniósł im m.in. Grand Prix w konkursie Jazz nad Odrą a  także uznanie przez krytyków muzycznych związanych z czasopismem „Jazz Forum”. Blu/Bry to także laureaci konkursu Bielskiej Zadymki Jazzowej i artyści wyróżnieni w rankingu JazzTop 2024 jako nowa nadzieja roku. Można by rzecz „idą jak burza” a inspirują się przy tym takimi twórcami jak Walter Smith lll, Tigran Hamasyan, Avishai Cohen czy Tomasz Stańko. Ich debiutancki album ,,Blubry” ukazał się w 2023 roku, zaś kolejny ,,Ejber” w ramach współpracy z Polskim Radiem pojawił się na początku 2025 roku. Członkowie zespołu mieli okazję kształcić się w takich instytucjach jak Danish National Academy of Music czy Berklee college of Music w Bostonie i bez ustanku poszukują nowych doświadczeń i inspiracji. 

 Gniewomir Tomczyk „Perpetus”
Skład:

Jan Smoczyński – fortepian / intr. Klawiszowe
Mateusz Smoczyński – skrzypce
Krzysztof Lenczowski – wiolonczela
Jakub Dworak – kontrabas 

Gniewomir Tomczyk – perkusja / elektronika 

 Gniewomir Tomczyk – perkusista jazzowy, hybrydowy, pedagog. Absolwent Akademii Muzycznej im. I. J. Paderewskiego w Poznaniu, w klasie perkusji jazzowej prowadzonej przez prof. Krzysztofa Przybyłowicza. Finalista m.in. konkursu organizowanego w ramach festiwalu Bielska Zadymka Jazzowa (2019r.) oraz Krokus Jazz Festiwal (2019r.). Artysta wszechstronny i niestroniący od kolaboracji i wyzwań muzycznych. Gniewomir występował
oraz współpracował z wieloma, znakomitymi artystami tj. Kayah, Michał Urbaniak, Katarzyna Nosowska, Schmidt Electric, Fisz, Józef Skrzek i wieloma innymi.

 Na swoim koncie ma kilka autorskich albumów a jego najnowsza płyta
pt. „Perpetus” będzie miała premierę właśnie 15 czerwca 2025 roku podczas Enter Enea Festival.  „Perpetus” to 5-częściowa suita inspirowana pięcioma obrazami polskiego malarza Józefa Tomczyka. Tytuły płócien, które jednocześnie stanowią nazwy poszczególnych kompozycji, to: „Initium” (początek), „Fons” (źródło), „Intra” (wnętrze), „Vestigum” (ślad) oraz finałowa „Alio” (gdzieś, dokądś). Rozbudowany skład jazzowy, wzbogacony o instrumenty smyczkowe i elektronikę, zdecydowanie poszerza brzmienie utworów, wpływając na ich różnorodność pod względem barw, kolorystyki, przekazu oraz form ekspresji.
W procesie twórczym udział wzięli również: Aga Derlak, Andrzej Karałow oraz Michał Salamon. 

 KONRAD JUŚCIŃSKI

15.06 – wernisaż:

godz. 19.15, Poznań Visual Park – Mandorla

godz.20.00, ABC Gallery – Punkty Oddechowe

wystawa trwa do 15.08.

 Mandorla – kolejna (dwudziesta druga) realizacja rzeźbiarska w Poznań Visual Park to forma otwarta, zakorzeniona w geometrii przecięcia. Jej struktura inspirowana zarówno kształtem nasion, jak i klasyczną formą mandorli znaną z ikonografii sakralnej, organizuje przestrzeń jako stan przejściowy. Prześwity, rytmicznie rozłożone żebra i obecna w formie pustka współtworzą układ oparty na oddychaniu – wymianie światła, powietrza i uwagi.

Wystawa Punkty Oddechowe koncentruje się na przestrzeni jako obszarze relacji – nieustannej wymiany między wnętrzem a zewnętrzem, między materialnym i niematerialnym, między obecnością a brakiem. Obiekty tworzą sytuacje, w których doświadczenie przestrzeni staje się narzędziem samopoznania a forma przestaje pełnić funkcję reprezentacyjną i przeobraża się w instrument rezonansu, zatrzymania i skupienia.

 Konrad Juściński (ur.1977), absolwent UAP, doktorat w 2014 r., obecnie prowadzi Pracownię Rzeźby w Instytucie Sztuk Wizualnych Uniwersytetu Zielonogórskiego.

Autor obiektów, instalacji, performance i wideo. W swojej twórczości bada procesy przestrzenne i niewerbalną komunikację, granice między kulturą a naturą, miejsca bezpieczne, nietrwałość, zanikanie, zjawiska utopii, przypadku i zdarzenia losowe. Traktuje swoją twórczość jako fenomen ciągłego zaciekawienia, starając się uwidocznić niewerbalne aspekty ludzkiego doświadczenia. 

Stypendysta MKiDN, Instytutu Adama Mickiewicza oraz Tokyo Arts & Space, odbywał rezydencje artystyczne w Japonii i Irlandii; jest autorem kilkudziesięciu wystaw indywidualnych i uczestnikiem licznych wystaw zbiorowych w kraju i za granicą.

 yonglee & the DOLTANG 

Skład:

Yong Lee – pianino, klawisze

Songyi Jeon – wokal

Youngwoo Lee – syntezatory, elektronika

Hwansu Kang – gitara basowa

Dayeon Seok – perkusja

DOLTANG to pięciu wyjątkowych muzyków koreańskiej sceny jazzowej. Tym zjawiskowym kwintetem na scenie przewodzi pianista i kompozytor Yonglee, którego narrację doskonale dopełnia pozostała czwórkach muzyków – Lee Youngwoo, Jo Yechan, Kang Hwansu i Seok Dayeon. Zespół płynnie łączy jazz rock, rock progresywny z muzyką klasyczną XXI w.  z niczym nieskrepowaną improwizacją. W ich prezentacji scenicznej nie brakuje dystansu, satyrycznych refleksji i liryzmu. Pochodzą z różnych części Korei Południowej, będąc jej rdzennymi mieszkańcami, ale ich muzyka jest daleka od koreańskiej przynależności etnicznej. Ich kompozycje wyróżnia złożoność struktur i wielowarstwowość rytmów przeplatanych przystępnymi melodiami, które w momentach kulminacyjnych oczarowują publiczność. Improwizacja w wykonaniu the DOLTANG sięga daleko wszerz i wzdłuż kompozycji angażując do tego zarówno instrumenty akustyczne jak i elektryczne. To jest nieustanna eksploracja nowych terytoriów jazzu. DOLTANG występował na szanowanych scenach, w tym na Ulsan Jazz Festival i CJ Azit w Korei, a swoją europejską trasę rozpoczął od Jazzahead 2024, w takich miejscach jak MUK w Austrii i Opus Jazz Club w BMC na Węgrzech. Ich album „Surface of Time” otrzymał pochwały, zdobywając tytuł najlepszego albumu 2022 roku przez południowokoreański magazyn jazzowy „MM Jazz”. A ich kolejny album „Invisible Worker” zostanie wydany w maju 2025 roku przez Unit Records.

 30 years of E.S.T — tribute to Esbjörn Svennson Trio

Skład:

Dan Berglund – gitara basowa
Magnus Öström – perkusja
Magnus Lindgren – saksofon
Ulf Wakenius – gitara
Joel Lyssarides – fortepian
Verneri Pohjola – trąbka

 Trio Esbjörna Svenssona jest jednym z najważniejszych i najbardziej wpływowych zespołów europejskiego jazzu. Choć historia sukcesu tria zakończyła się tragicznie wraz ze śmiercią Esbjörna Svenssona w 2008 roku, entuzjazm dla E.S.T. pozostaje nieprzerwany do dziś. I tak, aby uczcić 30. rocznicę założenia zespołu w 2023 roku, basista Dan Berglund i perkusista Magnus Öström z E.S.T. spotkali się z przyjaciółmi i towarzyszami, aby tchnąć nowe życie w muzykę tria.To, co początkowo miało być jednorazowym wspomnieniem jednego z największych europejskich triów jazzowych, szybko przerodziło się w nową historię sukcesu. Po uznanym występie przed publicznością liczącą ponad 2000 osób w Sztokholmie, trio wystąpiło w Philharmonie Köln, JazzBaltica, Leverkusener Jazztage i innych festiwalach w całej Europie, zyskując równie entuzjastyczne uznanie. Koncert w Kolonii został nawet pomyślnie wydany jako album (ACT Music) w 2024 roku.

Pasja do muzyki E.S.T., która nie straciła nic ze swojej aktualności przez ponad 30 lat  i radość wspólnego grania, widoczna w każdej sekundzie występów muzyków, sugerują, że formacja ta będzie widoczna na scenach Europy przez długi czas.

 Tia Fuller

Ta szczególnie utalentowana artystka swoją karierę rozpoczęła już w college’u, który ukończyła z wyróżnieniem (Spelman College w Atlancie w stanie Georgia). Już wtedy występowała m.in. z Rayem Charlesem i w lokalnych klubach jazzowych. Dalej jej kariera potoczyła się błyskawicznie. Pochodząca z rodziny muzyków Tia z ogromnym powodzeniem dziś wciela się w rolę pełnoetatowej profesor w Berklee College of Music w Bostonie i artystki jazzowej. Fuller łączy techniczny geniusz, melodyjną kreatywność z precyzją wykonania. To muzyczna siła, z którą należy się liczyć w świecie jazzu, popu, R&B i nie tylko.

Już jako czołowy muzyk jazzowy, Fuller została wybrana do żeńskiego zespołu koncertującego z gwiazdą popu – Beyoncé, występując na scenach całego świata. 

 Fuller ze swoim kwartetem nagrała pięć pełnometrażowych projektów, docenianych zarówno przez słuchaczy jak i branżowe magazyny. Jej najnowszy album, Diamond Cut, otrzymał nominację do nagrody Grammy w kategorii „Najlepszy instrumentalny jazz” – wyprodukowany przez trzykrotną laureatkę nagrody Grammy Terri Lyne Carrington. Kwartet saksofonistki występował w krajach i na festiwalach jazzowych na całym świecie.

 Fuller można również regularnie zobaczyć na trasie z kilkoma zespołami. Wystąpiła z Terri Lyne Carrington, pełniła funkcję asystenta dyrektora muzycznego trasy Esperanzy Spalding Radio Music Society; nagrywała i koncertowała z Dianne Reeves.

 Występowała również z takimi sławami, jak Ralph Peterson Septet, Rufus Reid Quintet, Wycliff Gordan Septet, T.S. Monk Sextet, Duke Ellington Orchestra, Nancy Wilson Jazz Orchestra, Jon Faddis Jazz Orchestra, Chaka Khan, Ledisi, Kelly Rowland, Jay-Z, Jill Scott, Patti LaBelle, Sheila E, Valerie Simpson, Dionne Warwick, Janelle Monáe, Patrice Rushen, Erykah Badu oraz Aretha Franklin, Nancy Wilson i Geri Allen. W 2018 r. Fuller została uhonorowana nagrodą Benny’ego Golsona od Howard University.

 Terri Lyne Carrington 

Nagrodzona statuetką GRAMMY® perkusistka, producentka, edukatorka, aktywistka. Laureatka NEA Jazz Masters najbardziej zaszczytnego, amerykańskiego wyróżnienia w dziedzinie jazzu. Nagroda przyznawana jest wybitnym artystom – na ogół pod koniec kariery – za całokształt dokonań. W wyjątkowych wypadkach nagradzane są osobistości jazzu będące w rozkwicie kariery. Wśród utytułowanych tą nagrodą można odnaleźć m.in. takich tuzów jak: Count Basie, Kenny Clarke, Miles Davis, Max Roach, Gil Evans, Ella Fitzgerald, Dave Brubeck I wielu innych. Terri Lyne Carrington zyskała reputację cudownego dziecka, grając z weteranami jazzu, takimi jak Dizzy Gillespie, Oscar Peterson, Joe Williams i wieloma innymi. W wieku 7 lat dostała swój pierwszy zestaw perkusyjny, który należał do jej dziadka, Matta Carringtona. Niedługo potem, w wieku 11 lat, otrzymała pełne stypendium w Berklee College of Music, gdzie zaczęła grać z takimi ludźmi jak Kevin Eubanks, Mike Stern, Branford Marsalis, Greg Osby i innymi. 

W przebiegu całej jej kariery – młodzieńczej i dorosłej – przy Terri pojawiają się wielkie nazwiska, niezależnie od tego czy mieszkała w Nowym Jorku, czy Los Angeles, czy gdziekolwiek indziej. Terri skupia swoje wysiłki także na pisaniu i produkcji z różnymi artystami. Jej produkcja nominowanej do nagrody Grammy płyty Dianne Reeves, „That Day”, utrzymywała się na szczycie list przebojów przez wiele miesięcy. W 1998 roku nagrała wraz z Joni Mitchell i Stevie Wonderem płytę Herbie’ego Hancocka, W 2019 roku Terri Lyne otrzymała nagrodę Doris Duke Artist Award w uznaniu jej przeszłego i bieżącego wkładu w jazz. Carrington otrzymała doktoraty honoris causa Manhattan School of Music, York University i Berklee College of Music, gdzie wykłada. Była bardzo aktywna w walce z nierównością płci — szczególnie w świecie jazzu.

 Cheikh NDoye

Cheikh NDoye to wywodzący się z Senegalu basista, kompozytor i aranżer, obecnie mieszkający i tworzący w Stanach Zjednoczonych. Korzenie jego fascynacji muzycznych sięgają do zachodnioafrykańskiego dziedzictwa, które z czasem zaczął przeplatać z klasycznym i współczesnym jazzem amerykańskim. Cheikh początkowo był pianistą, jednak po wysłuchaniu albumu „8:30” Weather Report był tak oczarowany melodyjnymi i harmonicznymi rozwinięciami Jaco Pastoriusa, że ​​natychmiast zakochał się w gitarze basowej. Grał i nagrywał z takimi artystami jak Russell Ferrante, Dave Weckl, Eric Marienthal, Karen Briggs, Lao Tizer, Dean Brown, Leni Stern, Frederic Yonnet i Randy Brecker, z których wielu pojawia się na jego pierwszej płycie CD zatytułowanej „A Child’s Tale”.

 Mino Cinelu 

Mino Cinelu, właśc. Dominique Cinelu − francuski muzyk specjalizujący się w grze na instrumentach perkusyjnych, kompozytor i producent muzyczny. Jego ojciec pochodził
z Martyniki. Pierwszymi instrumentami Mino były gitara oraz instrumenty perkusyjne.
Gra również na bandoneonie i flecie. Obywatel świata, tworzący w wielu miejscach – jednak przełom w jego karierze nastąpił w 1981 r. kiedy to przeprowadził się do Stanów Zjednoczonych.  W Ameryce wziął udział w trasie koncertowej Milesa Davisa.  oraz stworzył wraz z Alem Fosterem i Marcusem Millerem sekcję rytmiczną na podwójnym albumie Davisa We Want Miles, który był zapisem z kilku koncertów tej trasy. W tym okresie współpracował też z Weather Report, m.in. na płycie Sportin’ Life und This Is This! grając również na gitarze.

 Występował z wieloma uznanymi artystami i zespołami jazzowymi oraz popowymi, jak m.in. Dizzy Gillespie, Gil Evans, Pat Metheny, Cassandra Wilson, Herbie Hancock, Antônio Carlos Jobim, Wayne Shorter, Branford Marsalis, Al Di Meola, Paquito D’Rivera, Geri Allen, Gato Barbieri, George Duke, Marcus Miller, Christian McBride, Jacky Terrasson, Sting, Carlos Santana, Tori Amos, Laurie Anderson, Lou Reed, Tracy Chapman, Sophie B. Hawkins, Duncan Sheik, Michael Franks, Peter Gabriel, Joe Cocker, Elton John, Salif Keïta, Chaka Khan, Curtis Mayfield, Joni Mitchell, Youssou N’Dour, Bonnie Raitt, Patti Smith, James Taylor, Stevie Wonder, Charles Aznavour. 

 Anat Cohen Quartetinho

Wielokrotnie ogłaszana „Klarnecistką Roku” i przez wiele lat nazywana „najlepszą klarnecistką” według słuchaczy i krytyków światowego, środowiska jazzowego. Wychwalana przez „New York Times”, oklaskiwana w Carnegie Hall… W 2009 roku ASCAP przyznał Anat nagrodę Wall of Fame za kompozycje i muzykalność.
Jak powiedział „The Chicago Tribune” o Anat, „Liryczne piękno jej tonu, łatwa płynność jej techniki i ekstrawertyczny sposób jej przekazu sprawiają, że ta muzyka jest dostępna dla wszystkich”. Artystka z Brooklynu podróżowała po całym świecie, od Ameryki Północnej
i Południowej po Europę, Azję i Indie, będąc gwiazdą na festiwalach jazzowych w Newport, Umbrii i na Morzu Północnym, a także w szanowanych klubach, jak nowojorski Village Vanguard. Anat współpracowała z wieloma artystami – od gwiazdy jazzu latynoskiego Paquito D’Rivera przez pianistę Freda Herscha, po jej braci, trębacza Avishaia i saksofonistę Yuvala, jako 3 Cohens. Najnowszy album „Bloom” Anat jako liderki grupy Quartetinho, został wydany we wrześniu 2024 r. Krytyk jazzowy Nat Hentoff opisał jej kunszt następująco: „Anat robi to, co robią wszyscy autentyczni muzycy: opowiada historie ze swoich własnych doświadczeń, które są tak głęboko odczuwane, że bardzo prawdopodobnie połączą słuchaczy z ich własnymi marzeniami, pragnieniami i tęsknotami”.

 Kenny Garrett

Kenny Garrett prawdziwa legenda. Jest jednym z najbardziej charakterystycznych instrumentalistów, którzy wyłonili się ze sceny jazzowej Detroit w latach 80. i 90. XX wieku. W 1982 roku przeprowadził się do Nowego Jorku i dołączył do orkiestry Thad Jones-Mel Lewis. Garrett zadebiutował solowo w 1984 roku albumem Introducing Kenny Garrett w wytwórni Criss Cross. W tym okresie grał i nagrywał również z Artem Blakeyem, Freddiem Hubbardem i Woodym Shawem. W lutym 1987 roku Miles Davis zobaczył wideo, na którym Garrett grał gościnnie z Dizzym Gillespie, zadzwonił do saksofonisty tej nocy i zaproponował mu miejsce w swoim zespole. Garrett pozostał w zespole studyjnym i koncertowym Davisa do 1991 roku. Długoletnia współpraca z Davisem odcisnęła trwały ślad na twórczości Garretta, wyczuwalny nadal w jego najnowszych produkcjach. Jest wszechstronnym muzykiem, który równie dobrze czuje się grając klasycznego jump-and-rhythm & bluesa, standardy, muzykę modalną i jazz-funk. Wielokrotnie nominowany do nagrody GRAMMY. Nagrywał dla wielu wytwórni muzycznych – w tym m.in. Atlantic Records, Mac Avenue a  przez 11 lat dla Warner Bros. Brał udział w niezliczonej ilości projektów. W 2024 roku wydał swój 21 solowy album pt. „Who killed Al?” 

 Al Di Meola

 Al Di Meola należy do najlepszych gitarzystów naszych czasów. Jego ciągła fascynacja złożoną rytmiczną synkopą połączoną z prowokacyjnymi lirycznymi melodiami
i wyrafinowaną harmonią stanowi serce jego muzyki. Jego trwająca cztery dekady kariera  przyniosła mu uznanie krytyków, cztery złote płyty, dwie platynowe płyty, ponad sześć milionów sprzedanych albumów na całym świecie, pięć złotych „krążków” w Niemczech i różne nagrody, w tym tytuł doktora honoris causa Berklee College of Music, nagrodę Honorary Miles Davis Award przyznawaną przez Montreal Jazz Festival, nagrodę BBC Lifetime Achievement Award wręczoną przez Sir George’a Martina w 2008 r. oraz liczne nominacje i nagrody Grammy. Al jest laureatem najbardziej prestiżowych nagród gitarowych, jakie kiedykolwiek przyznano, łącznie 12 nagród z plebiscytów Guitar Player Magazine. Prawdziwy bohater gitary i płodny kompozytor, zgromadził ponad 30 albumów jako lider, współpracując przy kilkunastu innych z takimi artystami jak supergrupa fusion Return to Forever (z Chickiem Coreą, Stanleyem Clarke’em i Lennym White’em), słynnym akustycznym Trio Gitarowym z Johnem McLaughlinem i Paco de Lucią oraz trio Rite of Strings z basistą Clarke’em i skrzypkiem Jean-Luc Pontym. Pionier łączenia world music i jazzu, sięgający do wczesnych latynoskich fusionowych wydawnictw, eksplorując przy tym bogate wpływy flamenco, tanga, muzyki bliskowschodniej, brazylijskiej i afrykańskiej.

  Jego najwcześniejszymi wzorcami do naśladowania w jazzie byli gitarzyści Tal Farlow i Kenny Burrell. Ale kiedy odkrył Larry’ego Coryella, którego Al później nazwał „Ojcem Chrzestnym Fusion”, został oczarowany niespotykanym dotąd połączeniem jazzu, bluesa i rocka. Kiedy w 1974 roku przyjaciel Ala przekazał taśmę z koncertem tego zespołu Chickowi Corei, 19-letni gitarzysta został wybrany do dołączenia do supergrupy Corei – Return to Forever – jako zastępstwo dla gitarzysty Billa Connorsa. Po rozpadzie grupy Al rozpoczął karierę solową. Jego debiutancki album z 1976 roku, Land of the Midnight Sun, był płomiennym pokazem jego charakterystycznych umiejętności i latynoskich kompozycji. W trakcie tworzenia sześciu kolejnych albumów dla Columbia Records –– Al ugruntował swoją pozycję wpływowej siły we współczesnej muzyce. 

 Przez wiele lat święcił triumfy współtworząc trio gitarowe z Paco De Lucią i Johnem McLaughlinem. Di Meola nagrywał później z takimi gwiazdami jak gwiazda opery Luciano Pavarotti czy gwiazda popu Paul Simon.  W trakcie swojej kariery współpracował i nagrywał z Philem Collinsem, Carlosem Santaną, Herbie Hancockiem, Steviem Wonderem, Lesem Paulem, Jimmym Page’em, Stevem Vaiem, Frankiem Zappą i kubańskim pianistą Gonzalo Rubalcabą. Retrospekcja prawie 50-letniej, uznanej kariery Ala Di Meoli jest wyrażona w jego wydawnictwie Ear Music z marca 2020 r. „ACROSS THE UNIVERSE” z jego wirtuozerskimi aranżacjami i kreatywnymi interpretacjami 14 piosenek Beatlesów z większą skalą pełnej produkcji z orkiestracją zrównoważoną wystawnymi aranżacjami akustycznymi i gitarą elektryczną. 

Filip Wojciechowski Jazz Trio

To, co wyróżnia Filipa Wojciechowskiego to jego zamiłowanie do łączenia jazzu z muzyką klasyczną. Jest absolwentem Akademii Muzycznej im. Fryderyka Chopina w Warszawie w klasie fortepianu prof. Bronisławy Kawalla. Artysta zdobył wiele nagród na konkursach pianistycznych m.in.: w Paryżu III nagroda na Konkursie im. Claude Kahna, w Darmstad nagroda za najlepsze wykonanie Nokturnu F. Chopina na Europejskim Konkursie Chopinowskim. Występował z recitalami na całym świecie w tak renomowanych salach, jak: Filharmonia Berlińska, Opera House w Monte Carlo, Tokyo International Forum. W swoim dorobku artystycznym posiada liczne nagrania dokonane dla Polskiego Radia, wytworni płytowych m.in. japońskiej „Denon” oraz polskiej „Dux”. Artysta jest również uznanym pianistą jazzowym. Swoje pierwsze znaczące sukcesy odnosił w zespole Central Heating Trio, z którym zdobył wiele nagród na konkursach jazzowych w kraju i za granicą. Pianista występował ze Zbigniewem Namysłowskim, Davidem Friedmanem , Gary Gruchmanem, Richardem Galliano oraz Krzesimirem Dębskim. W roku 2000 powstało ”Filip Wojciechowski Trio”, które obok lidera tworzą̨: Paweł Pańta i Cezary Konrad. Trio dokonało nagrania wielu płyt m.in dla polskiej wytwórni Dux ”Romantic meets jazz” z jazzowymi transkrypcjami utworów muzyki klasycznej w aranżacjach lidera i gościnnym udziałem Roberta Majewskiego na trąbce. Z towarzyszeniem Polskiej Filharmonii Sinfonia  Baltica pod dyrekcją Bohdana Jarmołowicza trio dokonało nagrania dwóch płyt pod tytułem „Inny Chopin” oraz płyty „Impresje na orkiestrę̨ i kwartet jazzowy z udziałem Henryka Miśkiewicza.
Z okazji obchodów roku chopinowskiego ukazała się̨ kolejna płyta Filip Wojciechowski Trio ”Chopin” wydana przez Polskie Radio z jazzowymi transkrypcjami utworów Chopina w aranżacjach lidera. Polskie Radio SA. i Licomp Empik Multimedia wydało również autorską płytę̨ Filip Wojciechowski „Moments” . W roku 2022 ukazała się̨ najnowsza autorska płyta Filipa Wojciechowskiego „View” z udziałem światowej sławy saksofonisty amerykańskiego Boba Mintzera oraz gości specjalnych :Anny Marii Jopek, Garego Guthmana i Oskara Wojciechowskiego. 

 

Leszek Możdżer

Leszek Możdżer jest jednym z najwybitniejszych polskich muzyków jazzowych. To pianista światowej klasy, odważny eksplorator i oryginalny twórca, wyróżniający się własnym językiem muzycznym. Od wielu lat trwale wpisuje się w pejzaż polskiej muzyki jazzowej i eksperymentalnej, będąc przy tym obywatelem świata – muzycznie, mentalnie i duchowo. W muzyce pociąga go klasyczna precyzja, ale i eksperyment co przekłada się na proponowane przez niego kompozycje. W jego twórczości można też odnaleźć echa fascynacji muzyką popularną z Nirvaną czy Depeche Mode na czele. Naukę gry na fortepianie Leszek rozpoczął w 5 roku życia, przechodząc przez kolejne etapy edukacji w klasie maturalnej zainteresował się jazzem. Jego muzyczne losy splatały się z różnymi formacjami, aby z roku na rok nawiązywać współpracę z coraz większymi nazwiskami. Obecnie Leszek Możdżer to muzyk – rozpoznawalny na całym świecie a i w Polsce szczególnie ceniony o czym świadczyć może ilość sprzedanych płyt i wyróżnienia krytyków oraz słuchaczy związanymi, między innymi, z branżowym czasopismem Jazz Forum.

 Leszek Możdżer nagrywał płyty z najwybitniejszymi polskimi muzykami jazzowymi: Tomaszem Stańką (Pożegnanie z Marią), Januszem Muniakiem (One And Four), Michałem Urbaniakiem (Live In Holy City), Piotrem Wojtasikiem (Lonely City i Quest z Billym Harperem oraz Hope z Dave’em Liebmanem), Adamem Pierończykiem (Live In Sofia i 19-9-1999), Henrykiem Miśkiewiczem (Ja nie chcę spać), Anną Marią Jopek (m.in. Bosa, Barefoot, Upojenie, Farat). Nagrywał też ze Zbigniewem Preisnerem (m.in. przy Requiem dla mojego przyjaciela oraz 10 łatwych utworach na fortepian). Możdżer koncertował i nagrywał także z międzynarodowymi gwiazdami takimi jak : David Friesen, Pat Metheny, Arthur Blythe, Buster Williams, Billy Harper, Joe Lovano, Archi Shepp, David Liebman, Charles Fox, Lester Bowie, David Gilmour, Marcus Miller, John Scofield, Steve Swallow, Eddi Daniels, Tan Dun. 

Pianista najpełniej odnajduje się w projektach solowych i autorskim trio z Larsem Danielssonem i Zoharem Fresco, z którym w 2024 r. wydał kolejny wspólny krążek – doskonałą płytę „Beamo”.

Artysta uwielbia eksperymentować i rozkładać muzykę nie tylko na pojedyncze dźwięki, ale i elementy pierwsze. Idąc tropem tej ciekawości na ostatnim albumie, wspomnianego trio, ton nadają, inaczej strojone, trzy równocześnie użyte fortepiany (A=440 Hz, A=432 Hz i strój dekafohiczny); 

 Do chwili obecnej Leszek Możdżer nagrał ponad 100 albumów, w tym wiele pod własnym nazwiskiem.

Od 2011 roku jest Dyrektorem artystycznym i współtworzy Enter Enea Festival.

W ramach 15. edycji festiwalu usłyszymy Leszka Możdżera w specjalnym projekcie „pro tone unit z gościnnym udzialem  Tii Fuller, Terri Lyne Carrington, Cheikh Ndoye, Mino Cinelu a także z towarzyszeniem Orkiestry Filharmonii Poznańskiej w projekcie Bach Expanded i George Gershwin Koncert F / Rhapsody in Blue.